Bekijk hier de foto's van Raymond Mallentjer die je een blik geven achter de schermen van het theater.


WIJ ZIJ(N)

De laatste jaren worden we steeds vaker wakker in een andere wereld. Schokkende gebeurtenissen lijken voor velen als onverwachte spoken op te doemen. Er waart een gevoel van onvoorspelbaarheid en overmacht rond. Puinhopen stapelen zich op, dreigingsniveaus evenzeer en ondertussen ontplooit zich een supermarkt aan simplistische oplossingen die alleen tot nog meer puinhopen zullen leiden. Het gaat met de wereld zoals met ons klimaat: oorzaken en gevolgen worden staalhard ontkend, de mensen worden verdeeld in wij en zij en geweld wordt gelegitimeerd voor de goede zaak. De wereld lijkt ten prooi aan een cynische vorm van zelfdestructie ten gunste van enkelen en ten koste van velen.

Wat kunnen wij doen? Wij?

Kan onze kunst de wereld redden?

Maar wat is ‘de wereld’ en wat is ‘redden’? vraagt Pieter Genard zich luidruchtig af in De wereld redden, de eerste samenwerking met zijn broer, muzikant Johannes.

Het zijn in ieder geval vragen waar ook Sartre en Camus elkaar aanvankelijk in vonden maar die hen vervolgens weer uit elkaar dreven. Sartre bleef trouw aan de ideologie, Camus aan zichzelf. Hij was het niet eens met de mening dat strijden voor het ideaal over lijken moest gaan. ‘Een systeem dat moord verantwoordt, weerspreekt het leven op het diepste niveau. Het liegt tegen zichzelf,’ aldus Camus, die zelf het onderwerp wordt van de nieuwe grote LAZARUS-productie.

In De Vrek (1668) van Molière wordt geld de maatstaf van het leven en vernietigt het de familie van Harpagon. Is onze wereld langzaam die familie geworden? En zou misschien in de toekomst eerder de moeder dan de vader de hoofdrol moeten krijgen? In Poquelin II brengt tg STAN de belachelijke kantjes van de mens gegarandeerd hilarisch op het toneel.

Pedro Almodovar is een van de bekendste figuren uit de movida madrileña, een hedonistische beweging die in de jaren na de dictatuur van Franco als een geest uit de fles is ontsnapt. Als antwoord op het dictaat van de man maakt hij films die voornamelijk bevolkt worden door vrouwen, prostituees, transgenders, holebi's… Muy Complicado! Een gif tegen eenduidigheid, geserveerd door een exquise vrouwenploeg – Laurence Roothooft, Isabelle Van Hecke en Els Olaerts - bijgestaan door een minderheid van mannen, met name Steven Beersmans en, voor het eerst in het volwassentheater, Randi De Vlieghe.

‘Het is voor mij ook niet gemakkelijk, hoor.’

Daar staan we dan met onze inzichten, onze wereldbeelden... maar wat te doen?

En hoever mogen of moeten we gaan? Zijn we bereid ons leven af te stemmen op de kritiek die we hebben? Geen woorden maar daden? Hof van Eede, KOPERGIETERY en LAZARUS helpen u met Salon Secret graag de weg te vinden van de praatbarakken van de Parijse salons naar het werkelijke engagement.

Op 30 juni 1960 beslist Patrice Lumumba te handelen naar zijn denken en laat hij van zich horen (= Kuzikiliza in het Swahili) met zijn bekende onafhankelijkheidsspeech. De onafhankelijkheid van zijn actie bekoopt hij een half jaar later met zijn leven. De toenmalige Belgische regering en de CIA bleken familie in deze. Pitcho Womba Konga, die eerder al bij Peter Brook op de planken stond, haalt het stof van deze speech en laat letterlijk van zich horen.

Tijdens de opnames van The Hunger Games in 2014 werd Philip Seymour Hoffman dood aangetroffen op zijn appartement met een naald in zijn arm. De Argentijn Rafael Spregelburd schreef voor het Franstalige Transquinquennal een stuk over deze onafhankelijke en mythische speler. Samen met onze Mechelse culturele partners NONA, het Cultuurcentrum en beeldsmederij DE MAAN, presenteren we voor het eerst in Mechelen op al onze podia een gezamenlijke programmering met theater van over de taalgrens (Changement de décor).

Jan Decorte is op zijn minst een onafhankelijke speler in ons theaterveld. Zijn gezelschap kan sinds dit jaar niet langer op overheidssteun rekenen. In 1979 deed ik ingangsexamen aan het Brusselse conservatorium. Jan werd er mijn eerste toneelmeester. Wij delen herinneringen van intense vreugde en van radeloze woede. Jan is niet te redden. Hij is bovenal zelfredzaam. Sigrid Vinks en hij leven, beleven en overleven zowat alles wat op hun pad komt. Hun wereld is Liefde en Dood, en kunst is hun leven. Still standing!

Junior Mthombeni, Fikry El Azzouzi en Cesar Janssens verenigen zich als dekolonisatoren en strijders voor de menselijke onafhankelijkheid. Als de redding ’s nachts op straat te vinden is, zullen zij u graag gidsen. Met Drarrie in de nacht brengen ze het gelijknamige boek van Fikry El Azzouzi op de scène, één van Vlaanderens beste jonge auteurs.

Dit eerste volledig nieuwe seizoen van ARSENAAL/LAZARUS is voor mezelf meteen voorlopig het laatste als speler/maker. De komende jaren wil ik er in de eerste plaats kunnen zijn voor het huis en voor ons omvangrijke stadsproject The Life of Mechelen en De Grond der Dingen.

Een schoner voorlopig afscheid van de scène dan één met Sofie Decleir kon ik me niet wensen. Op tekst van Jorgen Cassier gaan we in debat over het onafwendbare lot van een nakende oorlog.

ARSENAAL/LAZARUS weigert te aanvaarden dat de wereld in brand staat als gevolg van cultuurverschillen. Wij weigeren wij/zij. Wij zijn wij. Met iedereen. Daarom richten we het stadsgezelschap op, een doorsnede van Mechelaars die bereid zijn hun wel en wee te delen met een publiek. Wij zijn een plek in het hart van het stadsweefsel, verbonden met andere culturele en sociale partners. Wij zijn er om actief mee te bouwen aan het Mechelen van morgen. Door speels en toegankelijk theater te brengen. Met kwaliteit als handelsmerk.

Daarom zullen we ons blijven verzetten tegen alle vormen van bekrompenheid. Daarom willen we naar alternatieven zoeken. Ze bemoedigen. En ze ook belichamen.

Van harte,

Willy Thomas